Yaşlı Çınar Ağacının Hikâyesi

Küçük bir kasabanın meydanında yaşlı, kocaman bir çınar ağacı vardı. Gövdesi o kadar kalındı ki beş çocuk el ele tutuşsa ancak sarabilirdi.

Kasabadaki herkes bu ağacı severdi. Yazın gölgesinde dinlenirler, sonbaharda yapraklarıyla oynarlardı. Dallarında kuşlar yuva yapardı.

Bir gün Melis adında bir kız, çınarın altına oturmuş kitap okuyordu. Birden bir ses duydu.

"Merhaba küçük kız."

Melis etrafına baktı. Kimse yoktu.

"Yukarı bak," dedi ses. "Ben konuşuyorum. Çınar ağacı."

Melis'in gözleri kocaman oldu. "Ağaçlar konuşur mu?"

"Konuşuruz," dedi çınar gülerek. "Ama sadece dinlemeyi bilenler duyar."

Melis merakla sordu. "Kaç yaşındasın?"

"Üç yüz yaşındayım," dedi çınar. "Bu kasaba kurulmadan önce buradaydım."

"Vay! O zaman çok şey görmüşsündür!"

Çınar ona hikâyelerini anlatmaya başladı.

"Ben küçük bir tohumken bir kuş beni buraya bıraktı. O zamanlar burası boş bir tarlaydı. Yavaş yavaş büyüdüm. Sonra insanlar geldi ve evlerini benim etrafıma kurdular."

"Bir zamanlar büyük bir fırtına oldu," diye devam etti. "Rüzgâr o kadar güçlüydü ki birçok ağaç devrildi. Ama ben ayakta kaldım."

"Nasıl?" diye sordu Melis.

"Köklerim sayesinde. Yüzlerce yıl boyunca köklerim toprağın derinliklerine uzandı. Dışarıdan görünmezler ama beni ayakta tutan onlardır."

Melis düşündü. "İnsanların da kökleri var mı?"

Çınar yapraklarını hışırdattı, sanki gülümsüyordu. "Elbette. Senin köklerin ailen, arkadaşların, öğrendiklerin ve sevdiklerin. Bunlar seni zor zamanlarda ayakta tutar."

O sırada kasaba belediyesinden bazı insanlar geldi. Ellerinde bir kâğıt vardı. "Bu meydana bir otopark yapılacak," dediler. "Çınar kesilecek."

Melis'in kalbi sıkıştı. Hemen koşup ailesine, arkadaşlarına anlattı.

Ertesi gün bütün kasaba meydanda toplandı. Çocuklar çınarın resimlerini çizdi. Büyükler çınarın altında yaşadıkları anıları anlattı. Melis'in dedesi, büyükannesiyle ilk kez bu ağacın altında tanıştığını söyledi.

Belediye başkanı da geldi. Herkesi dinledi. Sonra çınara baktı.

"Ben de çocukken bu ağaca tırmanırdım," dedi yavaşça. "Haklısınız. Bu ağaç kasabamızın kalbi. Otoparkı başka bir yere yapacağız."

Herkes sevinçle bağırdı.

O akşam Melis yine çınarın altına oturdu. "Seni kurtardık!"

Çınar yapraklarını tatlı tatlı hışırdattı. "Hayır Melis. Sen bugün kendi köklerini gösterdin. Bütün kasaba senin köklerindi."

Ve o gece, yaşlı çınarın dalları ay ışığında her zamankinden daha parlak parladı.