Sabırlı Çiftçi ve Minik Tohum

Yemyeşil tepelerin arasındaki bir köyde Hasan Dede adında yaşlı bir çiftçi yaşardı. Hasan Dede'nin küçük bir bahçesi ve Mira adında meraklı bir torunu vardı.

Bir ilkbahar sabahı Hasan Dede, Mira'ya avucunun içinde minicik, kahverengi bir tohum gösterdi.

"Bu bir elma tohumu," dedi. "Hadi onu birlikte ekelim."

Mira tohumu inceledi. "Ama bu çok küçük. Bundan nasıl elma olacak?"

Hasan Dede gülümsedi. "Sabırla, emekle ve sevgiyle."

Birlikte toprağı kazdılar, tohumu yerleştirdiler ve üstünü örttüler. Sonra suladılar.

Ertesi sabah Mira koşarak bahçeye gitti. Hiçbir şey yoktu.

"Dede! Tohum büyümemiş!"

"Daha bir gün oldu," dedi Hasan Dede. "Tohum şimdi toprağın altında uyanıyor. Ona zaman tanı."

Mira her gün tohumu suladı. Bir hafta geçti, hiçbir şey olmadı. İki hafta geçti, yine hiçbir şey.

Mira sabırsızlandı. "Belki de tohum bozuktu. Belki de hiç büyümeyecek."

Hasan Dede onu yanına oturttu. "Mira, bir şey anlatayım. Tohum şu an toprağın altında köklerini uzatıyor. Biz göremiyoruz ama o çok çalışıyor. Önce kökler büyür, sonra filiz çıkar. Güçlü kökler olmadan güçlü bir ağaç olmaz."

Mira derin bir nefes aldı ve beklemeye devam etti. Her gün sulamaya devam etti.

Ve üçüncü haftanın bir sabahı... Topraktan minicik, yeşil bir filiz çıkmıştı!

"Dede! Dede! Bak!" Mira sevinçten zıplıyordu.

Filiz yavaş yavaş büyüdü. Önce iki yaprak, sonra dört, sonra sekiz. Mira her gün onu suladı, etrafındaki otları temizledi, rüzgârdan korumak için yanına bir çubuk dikti.

Yaz geldi, filiz büyüdü. Sonbahar geldi, yaprakları sarardı ve düştü. Mira çok üzüldü ama Hasan Dede açıkladı: "Ağaç kış uykusuna yatıyor. Baharda yeniden uyanacak."

Ve gerçekten de bahar gelince yeni yapraklar çıktı.

Yıllar geçti. Mira büyüdü, fidan da büyüdü. Önce Mira'nın boyuna geldi, sonra ondan da uzun oldu.

Ve bir bahar, ağaç ilk çiçeklerini açtı. Bembeyaz ve pembe çiçekler. Arılar vızıldayarak geldi.

O yaz, ağacın dallarında ilk elmalar belirdi. Kırmızı, parlak, sulu elmalar.

Mira ilk elmayı kopardı ve ikiye böldü. Yarısını dedesine verdi.

Bir ısırık aldılar. Mira gözlerini kapadı. Bu, hayatında yediği en tatlı elmaydı.

"Dede," dedi, "bu elma neden bu kadar tatlı?"

Hasan Dede gülümsedi. "Çünkü içinde senin sabrın, emeğin ve sevgin var."

Mira elmanın içindeki tohumlara baktı. Sonra dedesine döndü.

"Hadi bunları da ekelim," dedi. "Bu sefer ben bekleyeceğim, hem de hiç sabırsızlanmadan."