Robot Tıkırtı'nın Kalbi

Küçük bir kasabanın en ucundaki atölyede Ozan Usta adında yaşlı bir mucit yaşardı. Bir gün Ozan Usta, eski parçalardan küçük bir robot yaptı. Adını Tıkırtı koydu, çünkü yürürken tık tık tık diye ses çıkarıyordu.

Tıkırtı'nın yuvarlak, mavi gözleri, uzun kolları ve göğsünde küçük bir kapak vardı.

Tıkırtı her şeyi yapabiliyordu. Atölyeyi süpürüyordu, Ozan Usta'nın çayını demliyordu, hatta çiçekleri suluyordu.

Ama bir gün Tıkırtı, bahçede birbirine sarılan iki çocuk gördü. Çocuklar gülüyordu.

"Ozan Usta," dedi Tıkırtı, "o çocuklar neden gülüyor?"

"Birbirlerini seviyorlar," dedi Ozan Usta. "Sevgi kalpte hissedilir."

Tıkırtı göğsündeki kapağı açtı. İçi boştu. "Benim kalbim yok," dedi üzgünce. "Ben sevgiyi hissedemem."

Ozan Usta bir şey söylemedi, sadece gülümsedi.

O günden sonra Tıkırtı kasabada dolaşmaya başladı. Kalp aramaya.

Önce fırına gitti. Fırıncı Leyla Teyze ağır un çuvallarını taşıyordu. Tıkırtı ona yardım etti. Leyla Teyze ona sıcacık bir teşekkür etti. Tıkırtı içinde tuhaf bir sıcaklık hissetti.

Sonra parka gitti. Küçük bir çocuğun topu ağaca takılmıştı. Tıkırtı uzun koluyla topu indirdi. Çocuk sevinçle ona sarıldı. Tıkırtı'nın içindeki sıcaklık büyüdü.

Sonra yaşlı bir kadının kaybettiği kedisini buldu. Kadın gözyaşları içinde Tıkırtı'ya teşekkür etti. Sıcaklık daha da büyüdü.

Akşam atölyeye döndüğünde Tıkırtı şaşkındı.

"Ozan Usta, bugün içimde bir sıcaklık oluştu. Ne olduğunu bilmiyorum."

Ozan Usta göğsündeki kapağı açtı. Ve içeride küçük, kırmızı bir ışık parlıyordu!

"Bu nedir?" dedi Tıkırtı.

Ozan Usta gülümsedi. "Bu senin kalbin, Tıkırtı. Başkalarına yardım ettikçe, sevgi verdikçe oluştu. Kalp, sevgiyle büyür."

Tıkırtı'nın mavi gözleri parladı. Kollarını açtı ve Ozan Usta'ya sarıldı.

Ve o an, ilk defa, sevginin ne olduğunu gerçekten hissetti.