Ormanın Bahçıvanı Tilki Kızıl

Yemyeşil bir ormanda Kızıl adında akıllı bir tilki yaşardı. Kızıl'ın en büyük tutkusu bahçıvanlıktı.

Her sabah ormanda dolaşır, kurumuş dalları toplar, yeni filizleri sular, çiçek tohumları ekerdi.

Diğer hayvanlar ona şaşırarak bakardı. "Tilkiler bahçıvan olmaz ki," derdi kurt.

Kızıl omuz silkerdi. "Ben olurum."

Bir yaz ormana hiç yağmur yağmadı. Güneş her gün yakıcıydı. Dere kurudu. Çiçekler soldu. Ağaçların yaprakları kıvrılmaya başladı.

Hayvanlar telaşlandı. "Susuz kalacağız! Yiyecek bulamayacağız!"

Kızıl düşündü. Dedesi ona bir şey anlatmıştı: Dağın arkasında hiç kurumayan bir kaynak varmış.

"Bir fikrim var!" dedi Kızıl. "Ama herkesin yardımı lazım."

Hayvanlar toplandı. Kızıl planını anlattı.

Kunduzlar dallardan bir kanal yaptı. Köstebekler toprağı kazdı. Ayılar büyük taşları taşıdı. Kuşlar yukarıdan yolu gösterdi. Sincaplar ve tavşanlar da küçük dalları ve yaprakları topladı.

Günlerce çalıştılar. Kızıl her şeyi dikkatle planladı. Kanal ormanın içinden kıvrılarak ilerledi.

Ve bir sabah, dağın arkasındaki kaynaktan gelen su kanala aktı! Şırıl şırıl, şırıl şırıl!

Su ormanın içine yayıldı. Kuru topraklar suyu emdi. Ağaçlar derin bir nefes aldı. Çiçekler başlarını kaldırdı.

Birkaç gün içinde orman yeniden yemyeşil oldu!

Hayvanlar Kızıl'ın etrafında toplandı. Kurt da oradaydı.

"Kızıl," dedi kurt mahcup bir sesle, "tilkilerin bahçıvan olamayacağını söylemiştim. Yanılmışım. Sen ormanın en iyi bahçıvanısın."

Kızıl gülümsedi. "Bu ormanı hepimiz birlikte kurtardık."

O günden sonra hayvanlar Kızıl'la birlikte ormana bakmaya başladılar. Her biri bir ağacı sahiplendi, bir çiçeği suladı.

Ve o orman, bütün dünyanın en güzel ormanı oldu.