Kuğu Ana ile Yavru Ördek

Sakin bir gölde bembeyaz bir kuğu yaşardı. Adı Kuğu Ana'ydı.

Bir sabah sazlıkların arasında bir ses duydu. "Vak... vak..."

Yaklaştı. Küçük, kahverengi bir ördek yavrusu ağlıyordu.

"Neden ağlıyorsun küçüğüm?" diye sordu Kuğu Ana.

"Annemi kaybettim," dedi yavru ördek. "Fırtınada uçup gitti, ben de burada kaldım."

Kuğu Ana yavruyu kanatlarının altına aldı. "Annen seni bulana kadar ben sana bakarım."

O gün Kuğu Ana yavru ördeğe yüzmeyi öğretti. Şap şap şap!

Dalmayı öğretti. Blup!

Lezzetli su bitkilerini nerede bulacağını gösterdi.

Akşam olunca yavru ördeği sırtına aldı ve gölün ortasında yavaşça süzüldü. Gökyüzündeki yıldızları gösterdi.

"Kuğu Ana," dedi yavru ördek, "ben senin gibi beyaz değilim, boynum da senin gibi uzun değil. Yine de beni seviyor musun?"

Kuğu Ana gülümsedi. "Sevgi renge ya da boya bakmaz, küçüğüm. Kalbe bakar."

Ertesi sabah gökyüzünde bir ses duyuldu. "Vak vak vak!"

Bu, yavru ördeğin annesiydi! Yavruyu her yerde aramıştı.

Yavru ördek sevinçle annesine koştu. Sonra durdu ve Kuğu Ana'ya döndü.

"Seni hiç unutmayacağım," dedi.

O günden sonra ördek ailesi her sabah Kuğu Ana'yı ziyaret etti. Gölde hep birlikte yüzdüler. Artık bir değil, iki aileleri vardı.