Kreşteki İlk Gün

Küçük bir kasabada Nil adında beş yaşında bir kız yaşardı. Yarın kreşe başlayacaktı ve karnında kelebekler uçuşuyordu.

"Ya kimse benimle oynamazsa?" diye sordu annesine. "Ya seni çok özlersem?"

Annesi Nil'in eline küçük bir kalp çizdi. "Beni özlediğinde bu kalbe dokun. Ben de aynı anda kendi elimdeki kalbe dokunacağım. Böylece sevgimiz birbirimize ulaşacak."

Ertesi sabah Nil annesinin elini sıkıca tutarak kreşin kapısından girdi.

Oda rengârenkti. Duvarlarda resimler, köşede oyuncaklar, pencerenin önünde bir akvaryum vardı. Ama Nil kimseyi tanımıyordu.

Öğretmeni Selin Hanım gülümseyerek yanına geldi. "Hoş geldin Nil. Seni bekliyorduk."

Annesi Nil'i öptü. "Öğleden sonra seni almaya geleceğim."

Annesi gidince Nil'in gözleri doldu. Elindeki kalbe dokundu. Biraz rahatladı.

Sonra köşede tek başına oturan bir çocuk gördü. O da biraz üzgün görünüyordu.

Nil yanına gitti. "Merhaba. Ben Nil. Sen de bugün mü başladın?"

Çocuk başını salladı. "Ben Arda. Evet, ben de yeniyim."

"Ben de biraz korkuyorum," dedi Nil.

Arda gülümsedi. "Ben de."

İkisi birlikte akvaryuma baktılar. İçinde turuncu bir balık yüzüyordu. "Bence onun adı Turuncu olmalı," dedi Arda.

"Bence de!" diye güldü Nil.

Sonra Selin Hanım herkesi bir halka şeklinde oturttu. Şarkılar söylediler. Resim yaptılar. Nil bir gökkuşağı çizdi, Arda da bir roket.

Öğle yemeğinde yan yana oturdular. Bahçede kum havuzunda birlikte bir kale yaptılar.

Gün o kadar çabuk geçti ki Nil annesinin geldiğini fark etmedi bile!

"Anne!" diye koştu Nil. "Bugün Arda'yla tanıştım! Turuncu adında bir balığımız var! Bir de kale yaptık!"

Annesi gülümsedi. "Yarın da gelmek ister misin?"

Nil elindeki kalbe baktı. Sonra Arda'ya el salladı.

"Evet!" dedi. "Hem de çok!"