Kayıp Harita ve Üç Arkadaş

Dağların eteğindeki küçük bir köyde üç arkadaş yaşardı: güçlü ve cesur Kaan, kitap kurdu ve akıllı Defne, bir de her şeyi gözlemleyen sessiz Ege.

Bir gün Defne'nin büyükannesinin tavan arasında eski bir sandık buldular. Sandığın içinde sararmış, katlanmış bir kâğıt vardı. Açtılar.

Bu bir haritaydı! Üstünde dağlar, bir şelale, bir mağara ve en sonda bir yıldız işareti vardı. Altında da bir not: "Dağın kalbindeki hazineyi bulan, köyün en değerli şeyini bulacak."

Üç arkadaş birbirine baktı. "Hadi gidelim!" dediler.

Ertesi sabah sırt çantalarını hazırlayıp yola çıktılar. Kaan önde yürüdü, Defne haritayı okudu, Ege de etrafı izledi.

İlk engel, hızlı akan bir dereydi. Köprü yoktu.

Kaan büyük bir kütüğü sürükleyip derenin üstüne koydu. "İşte köprümüz!" Hepsi dikkatlice karşıya geçti.

İkinci engel, üç patikaya ayrılan bir yoldu. Hangisi doğruydu?

Defne haritayı inceledi. "Haritada bir çam ağacı çizilmiş. Ve yol çam ağacının sağından gidiyor." Etrafa baktılar. Ortadaki patikanın başında kocaman bir çam vardı. Sağından ilerlediler.

Üçüncü engel ise şelaleydi. Haritada mağaranın şelalenin yanında olduğu yazıyordu ama hiçbir mağara görünmüyordu.

Kaan kayaları itti, açılmadı. Defne haritayı tekrar tekrar okudu, bir şey bulamadı.

Ege ise sessizce şelaleyi izliyordu. Sonra bir şey fark etti. "Bakın! Suyun arkasında karanlık bir boşluk var!"

Gerçekten de mağaranın girişi şelalenin arkasına gizlenmişti!

Üçü ıslanarak suyun arkasından geçti. Mağaranın içi serin ve sessizdi. En dipte, bir kayanın üstünde küçük, tahta bir kutu duruyordu.

Kalpleri heyecanla çarparak kutuyu açtılar.

İçinde altın yoktu. Mücevher yoktu. Sadece eski bir fotoğraf ve bir not vardı.

Fotoğrafta üç çocuk vardı. Biri Defne'nin büyükannesiydi! Diğer ikisi de köyün en yaşlı iki dedesi.

Notta şöyle yazıyordu: "Bu hazineyi bulduysanız, siz de bizim gibi birbirinize güvenen arkadaşlarsınız. Köyün en değerli şeyi budur: gerçek dostluk."

Üç arkadaş birbirine baktı ve gülümsedi. Kaan'ın gücü, Defne'nin aklı ve Ege'nin dikkati olmasa hiçbiri bu hazineyi bulamazdı.

Köye döndüklerinde büyükanneye fotoğrafı gösterdiler. Büyükanne gözyaşları içinde gülümsedi.

"Altmış yıl önce o kutuyu biz sakladık," dedi. "Bir gün sizin gibi arkadaşların bulmasını umarak."

O akşam üç arkadaş kendi fotoğraflarını çektiler ve bir not yazdılar. Kutuyu yeniden mağaraya koydular. Bir gün başka arkadaşlar bulsun diye.