Kasabanın Saati Durunca

Rengârenk evlerin olduğu küçük bir kasabanın ortasında kocaman bir saat kulesi vardı. Saat her sabah tam sekizde çalardı. Dan! Dan! Dan!

Bu ses duyulunca fırıncı ekmekleri fırından çıkarır, çiçekçi dükkânını açar, çocuklar da okula yürürdü.

Ama bir sabah saat çalmadı.

Fırıncı uyandı ama saatin kaç olduğunu bilemedi. Ekmekler fırında kaldı! Çiçekçi dükkânını açmayı unuttu. Çocuklar okula geç kaldı.

Kasabada büyük bir karışıklık oldu.

Ali adında küçük bir çocuk saat kulesine baktı. Akrep ve yelkovan hiç kıpırdamıyordu.

"Saatin ne derdi var acaba?" diye düşündü.

Ali saat kulesinin bekçisi Hüseyin Dede'ye gitti. "Hüseyin Dede, saat neden durdu?"

Hüseyin Dede başını kaşıdı. "Bilmiyorum evlat. Ama ben çok yaşlıyım, o kadar merdiveni çıkamam."

"O zaman ben çıkarım!" dedi Ali.

Hüseyin Dede ona bir fener ve küçük bir yağdanlık verdi. Ali merdivenleri tırmandı. Bir, iki, üç... Yüz basamak!

Tepeye vardığında kocaman çarkları gördü. Çarkların arasına bir kuş yuva yapmıştı! Yuvadaki dallar çarkları sıkıştırmıştı.

Kuş anne yuvasında oturuyordu. Ali onu korkutmak istemedi.

"Merhaba kuş anne," dedi yavaşça. "Yuvanı biraz kenara alabilir miyim? Böylece saat de çalışır, sen de güvende olursun."

Ali yuvayı dikkatle kaldırdı ve hemen yandaki pencerenin pervazına yerleştirdi. Orası güneşli ve güvenliydi.

Sonra çarklara biraz yağ damlattı. Çark döndü. Tık tak, tık tak!

Ve saat çaldı! Dan! Dan! Dan!

Aşağıda bütün kasaba sevinçle bağırdı. Fırıncı ekmekleri çıkardı, çiçekçi dükkânını açtı.

Ali aşağı indiğinde herkes onu alkışladı. Hüseyin Dede ona sarıldı.

Ve o günden sonra her sabah saat çaldığında, pencere pervazındaki kuş anne de yavrularıyla birlikte şarkı söyledi.