Kardan Adam Havuç Burun

Karlı bir dağın eteğinde Deniz ve Mert adında iki kardeş yaşardı.

Bir kış sabahı kocaman bir kardan adam yaptılar. Gözleri iki parlak kömür, burnu turuncu bir havuç, boynunda da kırmızı bir atkı vardı. Ona Havuç Burun adını verdiler.

O gece ay doğunca bir mucize oldu. Havuç Burun gözlerini kırpıştırdı. Kollarını salladı. Ve konuştu!

"Merhaba dünya!" dedi.

Ertesi sabah Deniz ile Mert dışarı çıktığında Havuç Burun onlara el salladı. Çocuklar önce şaşırdı, sonra sevinçle bağırdılar.

O günden sonra üçü en iyi arkadaş oldu. Birlikte kızakla kaydılar. Vıııı! Kar topu oynadılar. Pof pof! Kar meleği yaptılar.

Havuç Burun onlara karlı dağların sırlarını anlattı. Hangi ağacın altında tavşanların yaşadığını, hangi tepeden en güzel gün batımının izlendiğini.

Ama bir sabah hava ısınmaya başladı. Güneş daha parlak, rüzgâr daha ılıktı.

Havuç Burun biraz küçülmüştü. "Bahar geliyor," dedi.

Çocuklar üzüldü. "Gidecek misin?"

Havuç Burun gülümsedi. "Ben kardan yapıldım. Bahar gelince su olurum. Toprağa karışırım, çiçekleri sularım. Sonra buluta dönüşürüm. Ve kış gelince yeniden kar olup size geri dönerim."

"Gerçekten mi?" dedi Mert.

"Gerçekten. Bahar gelince çiçeklere bakın. Orada olacağım."

Birkaç gün sonra Havuç Burun eridi. Geriye sadece havuç burnu, iki kömür gözü ve kırmızı atkısı kaldı.

Çocuklar bunları özenle sakladılar.

Bahar gelince bahçede rengârenk çiçekler açtı. Deniz ve Mert gülümsediler. Havuç Burun söz verdiği gibi oradaydı.

Ve ertesi kış ilk kar yağdığında, iki kardeş hemen dışarı koştular. Ellerinde bir havuç, iki kömür ve kırmızı bir atkı vardı.