Güneşten Korkan Baykuş Yavrusu

Ormanın en yaşlı ağacının kovuğunda Hu adında küçük bir baykuş yavrusu yaşardı.

Hu'nun kocaman, yuvarlak, sarı gözleri vardı. Bütün baykuşlar gibi geceleri uyanık olurdu.

Ama Hu'nun bir merakı vardı. Bütün orman hayvanları gündüzleri ne yapıyordu?

Bir sabah annesi uyurken Hu kovandan başını çıkardı. Güneş tam karşısındaydı!

"Ay! Gözlerim kamaştı!" diye bağırdı ve hemen kovuğa geri kaçtı.

Akşam olunca annesine anlattı. "Anne, güneş çok parlak. Ondan korkuyorum."

Annesi onu kanatlarının altına aldı. "Korkacak bir şey yok, Hu. Güneş, gündüz hayvanlarının arkadaşıdır. Ay ve yıldızlar ise bizim arkadaşımız."

"Ama ben gündüz hayvanlarıyla da tanışmak istiyorum," dedi Hu.

Annesi biraz düşündü. "O zaman yarın sabah erkenden, güneş daha yeni doğarken çıkalım. O saatte ışık yumuşacıktır."

Ertesi sabah, gökyüzü pembe ve turuncuyken Hu ile annesi daldan dışarı baktılar.

Güneş daha yeni doğuyordu ve ışığı yumuşacıktı. Hu'nun gözleri hiç kamaşmadı.

Aşağıda bir sincap uyanıyordu. "Günaydın!" dedi sincap.

Bir tavşan yuvasından çıktı. "Günaydın!" dedi tavşan.

Kuşlar şarkı söylemeye başladı. "Cik cik cik, günaydın!"

Hu çok mutlu oldu. "Günaydın!" dedi. "Ben gece uyurken siz uyanıyorsunuz, siz uyurken ben uyanıyorum!"

Sincap güldü. "O zaman ormanı birlikte koruyoruz. Gündüz biz, gece siz!"

Hu kovuğa döndü ve esnedi. Artık güneşten korkmuyordu. Sadece onun zamanının gündüz, kendi zamanının gece olduğunu biliyordu.

Gözlerini kapadı ve tatlı bir uykuya daldı. Akşam olunca yine uyanacak, Ay'la ve yıldızlarla oynayacaktı.