Gökkuşağının Kayıp Rengi

Pamuk bulutların arasında bir gökkuşağı yaşardı. Yedi rengi vardı: kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi, lacivert ve mor.

Her yağmurdan sonra gökkuşağı gökyüzüne yayılır, aşağıdaki çocuklar da onu görünce sevinçle el sallardı.

Ama bir sabah gökkuşağı uyandığında bir şeylerin eksik olduğunu fark etti. Renklerini saydı: Kırmızı, turuncu, sarı, mavi, lacivert, mor... Yeşil yoktu!

"Yeşilim nereye gitti?" diye telaşlandı gökkuşağı.

Diğer renkler omuz silkti. "Biz de bilmiyoruz," dedi Kırmızı. "Dün gece buradaydı."

Gökkuşağı yeşili aramaya karar verdi. Aşağı süzüldü ve ilk önce ormana gitti.

Ormanda yapraklar solgundu. Çimenler sararmıştı. "Yeşil burada değil," dedi gökkuşağı üzgünce.

Sonra denize gitti. Denizin rengi de soluktu. Sonra bir bahçeye gitti. Kurbağalar, kertenkeleler, elmalar... hepsi rengini kaybetmişti.

Yorgun düşen gökkuşağı bir tepeye oturdu. Tam o sırada küçük bir ağlama sesi duydu.

Bir taşın arkasına baktı. Orada küçücük, ışıl ışıl yeşil bir ışık topu oturuyordu. Bu Yeşil'di!

"Yeşil! Neden buradasın?" diye sordu gökkuşağı.

Yeşil burnunu çekti. "Dün gece diğer renkler 'Kırmızı en parlak, Mavi en geniş, Sarı en sıcak' diye konuştular. Kimse beni söylemedi. Ben de önemsiz olduğumu düşündüm ve kaçtım."

Gökkuşağı ona sarıldı. "Yeşil, sen olmadan ormanlar solar, çimenler kurur, yapraklar renksiz kalır. Bak etrafına!"

Yeşil etrafına baktı. Dünya ne kadar da solgun görünüyordu.

"Benim gerçekten bu kadar önemli olduğumu bilmiyordum," dedi.

Tam o sırada diğer renkler de geldi. "Özür dileriz Yeşil," dedi Kırmızı. "Sen olmadan biz gökkuşağı değiliz."

Yeşil gülümsedi ve yerine geçti. Yedi renk yan yana dizildi.

O anda ormanlar yeşillendi, çimenler parladı, elmalar ışıl ışıl oldu. Ve gökyüzünde dünyanın en parlak gökkuşağı belirdi.

Aşağıdaki çocuklar sevinçle bağırdı: "Bakın! Gökkuşağı hiç bu kadar güzel olmamıştı!"