Emziğine Veda Eden Ayıcık

Sıcacık bir evde Pofuduk adında küçük bir ayıcık yaşardı. Pofuduk'un en sevdiği şey mavi emziğiydi.

Uyurken emziği ağzındaydı. Oyun oynarken emziği ağzındaydı. Hatta konuşurken bile emziği ağzındaydı! Bu yüzden arkadaşları onu pek anlayamıyordu.

"Mmm mmm mm," derdi Pofuduk.
"Ne dedin?" diye sorardı tavşan arkadaşı.

Bir gün annesi Pofuduk'un yanına oturdu. "Pofuduk, artık büyüdün. Ne dersin, emziğine veda etmeye hazır mısın?"

Pofuduk emziğini sıkıca tuttu. "Ama onsuz uyuyamam!"

Annesi gülümsedi. "Sana bir sır anlatayım. Ormanda Emzik Perisi diye biri var. Büyüyen yavruların emziklerini toplar ve onları yeni doğan minik bebeklere götürür. Karşılığında da büyük yavrulara bir hediye bırakır."

Pofuduk'un gözleri parladı. "Gerçekten mi?"

"Gerçekten. Ama emziği kendi isteğinle vermelisin."

Pofuduk bütün gün düşündü. Emziğine baktı. Sonra minik bebekleri düşündü. Onların da bir emziğe ihtiyacı vardı.

Akşam olunca Pofuduk emziğini küçük bir kutuya koydu. Kutunun üstüne bir resim çizdi: kocaman bir kalp.

Kutuyu penceresinin önüne bıraktı. "Hoşça kal emziğim," dedi. "Minik bir bebeği mutlu et."

O gece uyumak biraz zor oldu. Pofuduk döndü durdu. Ama annesi yanına uzandı ve ona bir ninni söyledi. Babası sırtını okşadı. Ve Pofuduk yavaş yavaş uykuya daldı.

Sabah uyandığında kutu gitmişti! Yerinde ise yumuşacık, kocaman bir oyuncak ayı duruyordu. Boynunda bir not vardı:

"Sevgili Pofuduk, cesaretin için teşekkürler. Emziğin şimdi çok mutlu bir bebekte. Sevgilerle, Emzik Perisi."

Pofuduk oyuncak ayısına sarıldı. Sonra koşarak arkadaşlarının yanına gitti.

"Günaydın!" dedi. Bu sefer herkes onu çok net duydu.