Ejderha Mışıl'ın Ateşi

Karlı dağların zirvesinde, bir mağaranın içinde Mışıl adında küçük, mor bir ejderha yaşardı.

Bütün ejderhalar büyük, kızıl alevler püskürtürdü. Ama Mışıl ne zaman ateş üflemeye çalışsa ağzından sadece minicik, mavi kıvılcımlar çıkardı. Pıt pıt pıt.

Diğer ejderhalar ona gülerdi. "Bu ateş mi? Bu mum ışığı bile değil!"

Mışıl çok üzülürdü. Her gün mağarasının arkasında gizlice çalışırdı. Derin bir nefes alır, var gücüyle üflerdi. Ama yine aynı mavi kıvılcımlar. Pıt pıt.

Bir kış gecesi dağa korkunç bir kar fırtınası geldi. Rüzgâr uğulduyordu. Kar her yeri kaplamıştı.

Aşağıdaki köyden bir çoban, sürüsünü kaybetmişti. Kuzular dağda kaybolmuş, soğuktan titriyordu.

Büyük ejderhalar yardım etmek istedi. Ama kocaman alevlerini püskürttüklerinde kar eriyip çığ oluşturmaya başladı! Kuzular daha da büyük tehlikeye düştü.

"Durun!" diye bağırdı yaşlı ejderha. "Alevlerimiz çok büyük. Bu karda işe yaramaz."

Herkes çaresizce bakışırken Mışıl öne çıktı. "Ben deneyebilir miyim?"

Diğerleri tereddüt etti ama yaşlı ejderha başını salladı.

Mışıl fırtınanın içine uçtu. Mavi kıvılcımlarını üfledi. Pıt pıt pıt. Kıvılcımlar havada asılı kaldı ve küçük fenerler gibi parlamaya başladı!

Bu ışıklar karı eritmeden yolu aydınlatıyordu. Mışıl kıvılcımlarını üfledikçe dağda mavi bir yol belirdi.

Ve o yolun sonunda, bir kayanın dibinde titreşen beş kuzu vardı!

Mışıl kuzuların etrafına kıvılcımlarını yaydı. Mavi ışıklar onları sıcacık ısıttı. Sonra çoban mavi yolu takip ederek kuzularına ulaştı.

Çoban gözyaşları içinde Mışıl'a teşekkür etti. "Senin ışığın sayesinde kuzularım kurtuldu!"

Ertesi gün bütün ejderhalar Mışıl'ın etrafında toplandı.

"Özür dileriz," dedi en büyük ejderha. "Senin ateşin bizimkinden küçük ama bizim yapamadığımızı yaptın."

Mışıl gülümsedi ve mavi kıvılcımlarını gökyüzüne üfledi. Kıvılcımlar yıldızlar gibi parladı. Bu sefer kimse gülmedi. Herkes hayranlıkla baktı.