Çöldeki Gizli Vaha

Uçsuz bucaksız çölün ortasında Zeynep adında meraklı bir kız ve onun sadık devesi Kumru yaşardı.

Zeynep'in dedesi ona hep bir masal anlatırdı: "Çölün kalbinde gizli bir vaha var. Orada su hiç bitmez, hurmalar hep tatlıdır ve kuşlar en güzel şarkıları söyler."

Bir sabah Zeynep, Kumru'nun sırtına bindi. "Hadi Kumru, o vahayı bulalım!"

Yola çıktılar. Sallana sallana, kumların üstünde ilerlediler.

İlk önce bir kertenkeleye rastladılar. "Gizli vahayı biliyor musun?" diye sordu Zeynep.

Kertenkele dilini çıkardı. "Güneşin battığı yöne gidin. Ama dikkatli olun, kum tepeleri sizi yanıltabilir."

Güneşin battığı yöne gittiler. Kum tepeleri tıpkı dalgalar gibiydi. Bir yükseliyor, bir alçalıyordu.

Sonra bir şahin gördüler. Gökyüzünde daireler çiziyordu. "Şahin! Gizli vahayı gördün mü?"

Şahin aşağı süzüldü. "Gördüm! Üç büyük kayanın arasında. Ama oraya ancak yıldızlara bakarak gidebilirsiniz."

Akşam oldu. Gökyüzü yıldızlarla doldu. Zeynep dedesinin öğrettiklerini hatırladı. "En parlak yıldız kuzeyi gösterir."

Kumru'yla birlikte o yıldızı takip ettiler. Yürüdüler, yürüdüler.

Ve sonunda üç büyük kaya gördüler! Kayaların arasından su sesi geliyordu. Şırıl şırıl.

Kayaların arasından geçtiler ve gözlerine inanamadılar. Yemyeşil palmiyeler, berrak bir göl, dallarda tatlı hurmalar!

Kuşlar ötüyordu. Su pırıl pırıldı. Tıpkı dedesinin anlattığı gibi.

Kumru kana kana su içti. Zeynep hurma yedi. Sonra palmiyelerin altında uzanıp yıldızları izlediler.

Ertesi gün eve döndüklerinde Zeynep dedesine her şeyi anlattı.

Dedesi gülümsedi. "Ben de senin yaşındayken bulmuştum o vahayı," dedi. "Ve şimdi sıra sende. Bir gün sen de kendi torununa anlatacaksın."