Arı Vızvız ve Bal Bahçesi

Huzurlu bir köyün kenarında rengârenk çiçeklerle dolu bir bahçe vardı. Bu bahçede Vızvız adında küçük, tombul bir arı yaşardı.

Vızvız bal yapmayı çok severdi. Her sabah çiçekten çiçeğe uçar, tatlı nektar toplardı. Vız vız vız!

Bir gün kovandaki kraliçe arı herkesi topladı. "Kış yaklaşıyor," dedi. "Kış boyunca yetecek kadar bal yapmamız lazım."

Vızvız hemen işe koyuldu. "Bütün balı tek başıma yapacağım!" dedi.

Gelinciğe uçtu. Nektar topladı. Papatyaya uçtu. Nektar topladı. Laleye, karanfile, menekşeye uçtu.

Akşam olunca kanatları o kadar yorulmuştu ki zar zor kovana döndü. Topladığı nektar ise sadece bir kavanoz bal yapmaya yetiyordu.

"Bu çok az," dedi Vızvız üzgün üzgün. "Kışa yetmez."

Yaşlı arı Bilge onun yanına geldi. "Vızvız, neden tek başına çalışıyorsun?"

"Herkese yardım etmek istedim," dedi Vızvız.

Bilge gülümsedi. "Arılar birlikte çalışınca güçlüdür. Gel, sana bir şey göstereyim."

Ertesi sabah bütün arılar birlikte uçtu. Bazıları gelinciklere, bazıları papatyalara, bazıları da elma ağacının çiçeklerine gitti. Kimi nektar topladı, kimi peteği temizledi, kimi de balı karıştırdı.

Akşam olunca kovan altın sarısı balla dolmuştu! Bir kavanoz, iki kavanoz, on kavanoz, yüz kavanoz!

Vızvız şaşkınlıkla baktı. "Vay! Birlikte ne kadar çok şey yaptık!"

O kış arılar kovanda sıcacık oturdular. Tatlı ballarını yiyip şarkılar söylediler. Vızvız da artık biliyordu: Birlikte çalışmak, tek başına çalışmaktan çok daha tatlıydı.