Ağlamak İstemeyen Küçük Bulut

Gökyüzünde Pofi adında küçük, gri bir bulut vardı.

Diğer bulutlar bembeyaz ve hafifti. Pofi ise her gün biraz daha ağırlaşıyordu. Çünkü içinde bir sürü yağmur damlası birikmişti.

"Yağmur yağdırırsam herkes üzülür," diye düşündü Pofi. "Çocuklar parkta oynayamaz."

O yüzden damlalarını tuttu. Sıkıca tuttu.

Ama her gün daha da ağırlaştı. Daha da karardı. Artık uçmakta bile zorlanıyordu.

Bir gün aşağıdan ince bir ses duydu. "Lütfen, birazcık su!"

Pofi aşağı baktı. Küçük bir papatya başını eğmişti. Yaprakları solmuştu. Toprak kupkuruydu.

Ağaç da susamıştı. Çimenler de susamıştı. Bahçedeki domatesler bile susamıştı.

Pofi şaşırdı. "Demek ki yağmuruma ihtiyaçları var!"

Pofi derin bir nefes aldı ve damlalarını bıraktı. Tıp tıp tıp. Sonra daha hızlı. Şırıl şırıl şırıl!

Papatya başını kaldırdı. Ağacın yaprakları parladı. Çimenler yeşillendi.

Çocuklar da üzülmedi! Çizmelerini giyip su birikintilerine zıpladılar. Şlap şlap!

Yağmur bitince Pofi hafifledi. Bembeyaz oldu. Ve gökyüzünde kocaman bir gökkuşağı belirdi.

"İçimi dökmek ne iyi geldi," dedi Pofi gülümseyerek.